ถ้าจะมีปัญหาถามว่า พระพุทธศาสนาสอนให้พึ่งใคร คือ พึ่งตนเองหรือพึ่งผู้อื่น อาจตอบได้ว่า ในส่วนที่เกี่ยวกับสังคม สอนให้เกื้อกูลกันและกัน สอนให้เป็นมิตรกัน ไม่ให้เป็นศัตรูกัน เพราะคนที่อยู่ร่วมกัน จำต้องพึ่งพาอาศัยกันไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ไม่โดยตรงก็โดยอ้อม เช่น คนจนก็ต้องอาศัยกำลังทรัพย์ของคนมี ส่วนคนมีก็ต้องอาศัยกำลังแรงงานของคนจน คนโง่ก็ต้องอาศัยปัญญาของคนฉลาด ส่วนคนฉลาดก็ต้องอาศัยกำลังกายของคนโง่ ชาวนาก็ต้องอาศัยได้ผลไม้ของชาวสวน ส่วนชาวสวนก็ต้องอาศัยข้าวของชาวนา

พุทธศาสนาไม่ใช่ทั้ง Pessimism (ลัทธิเห็นสิ่งทั้งปวงไปในแง่ร้าย)และ Optimism (เห็นเป็นไปในแง่ดี)เพราะ Pessimis และ Optimism เป็นลัทธิที่ดิ่งลงไปจนถึงที่สุดฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งทั้งสองอย่าง ส่วนพุทธศาสนาสั่งสอนสัจธรรมอันเดินไปตามสายกลาง Pessimism นั้นจัดได้ว่าเป็นมูลแห่งอัตตกิลมถานุโยค Optimism ก็เป็นทางมาแห่งกามาสุขัลลิกานุโยค ทั้งสองลัทธินั้นไม่กล่าวถึงการแก้ไขให้ความเป็นเป็นเช่นนั้นๆ กลายเป็นตรงกันข้ามกับที่เป็นอยู่หรือที่เป็นมาแล้วได้

อริยสัจจ์ ของพระพุทธเจ้าคือเหตุผลที่แท้จริงของชีวิต พระองค์ได้ทรงรู้อย่างดีนำหน้าคนอื่นทั้งหมดในสมัยเดียวกันและแม้ในสมัยต่อมา ดังจะพึงเห็นได้ว่า เมื่อมนุษย์ได้ประสบผลต่างๆ ในโลก โดยมากเห็นว่าเกิดจากเทวบันดาลให้เป็นไป เช่น เมื่อฝนตกก็เข้าใจว่า มีเทวดาให้ฝนหรือมีนาคให้น้ำ เมื่อฟ้าผ่าก็มีรามสูรขว้างขวาน เมื่อคนได้ประสบผลดีผลร้ายก็เพราะมีเทวดาคอยให้ดีให้ร้าย ตลอดจนถึงโลกทั้งหมดก็มีเทวดาสร้าง น่าจะเรียกว่าเป็น ยุคเทวดาศาสตร์